Zelfgeschreven Anubis Verhalen

Hoofdstuk 7: Opgesloten

“Anastacia ons niet wil geloven, dan bekijkt ze het maar!”
“Pim, zit er niet zo over in. Anastacia is gewoon... eh...” Sterre wist zo gauw niets te bedenken. “Ze is gewoon... Anastacia. Ze zegt dingen zonder erbij na te denken,” zei Sterre. “We kunnen ons beter op iets anders richten dan die ruzie.”
“Je hebt gelijk, we moeten nog weten hoe laat het ritueel met Raphael plaatsvindt.”
“Als ik naar het kantoor van Hubertus ga, dan ga jij naar Leopold,” Sterre schrok. Het kwam eruit voordat ze het doorhad.
“Oke, ik zal dan proberen te weten komen wat Leopold nog weet over het ritueel. Jij kijkt dan in het kantoortje of je iets vindt over het tijdstip van het ritueel,” zei Pim.
Sterre twijfelde. Zal ze het echt durven om helemaal alleen het kantoortje van Hubertus door te zoeken.?
“Je hoeft niet alleen te gaan als je dat liever niet wilt,” zei Pim alsof hij haar gedachten kan lezen.
“Nee, ik ga wel alleen. Het is al over vijf dagen 14 februari. We moeten tijd besparen.”
“Goed dan. Ik ga dan nu naar Leopold. Het is nu toch pauze. Ik zie je dan straks tijdens de musicalles.” Pim liep richting het geschiedenislokaal om Leopold te zoeken. Daarom ging Sterre naar het kantoor van Hubertus.
Het was er donker. Door de ramen kon Sterre zien dat er binnen niemand was. Ze deed de deur open en ging naar binnen. Daarna ging ze naar de boekenkast met het geheime vakje. Het zat dit keer niet op slot. Ze maakte het open, maar het was leeg. Behalve de foto’s die ze vorige keer hadden gevonden. Daarom doorzocht ze de bureauladen. Plotseling zag Sterre door het raam dat Leopold aankwam lopen. Ze verstopte zich gauw onder de bureau.
Hubertus liep naar binnen. “Hoe durven die twee ettertjes niet te melden waar zij mee bezig zijn. Daarom zullen ze hun schoolperiode niet snel vergeten. Maar eerst Kai bellen.”
Sterre dacht na. Wie was Kai? Is hij ook een donkere druïde? Straks zal ze het aan Pim vertellen. Eerst luisterde ze even naar wat Hubertus aan Kai zal vertellen.
“Kai, met Hubertus. De valentijnsbal begint om 8 uur. Hoe laat begint het ritueel?”
Hubertus luisterde naar wat Kai en zei dan: “Goed, ik schrijf het op en zorg dat die avond alles klaar staat. Niemand zal ons dan nog storen.”
Hubertus schreef iets op een blaadje en stopte het in het geheime vakje in de boekenkast. Straks, als hij wegging zal Starre het blaadje pakken.
Hubertus wilde net weggaan, maar zag iets waardoor hij bleef staan. Een schoen onder de bureau waar hij niet thuishoorde. Het was de schoen van...
“Mevrouw de Wit, goed verstoppen is niet 1 van jouw beste eigenschappen. Vind je niet?”
Sterre bevroor. Hij had haar gezien. Er was geen ontkomen meer aan. Daarom kwam ze maar onder de bureau vandaan.
“Ik... was mijn armband verloren en ben hem hier gaan zoeken.”
“Bespaar mij je smoesjes. Vertel, wat heb je gehoord?”
“Ik hoorde alleen maar iets over het bal, meer niet.”
“Sterre, jij weet veel te veel over dingen die jij niet mocht weten. Dat is geen goed nieuws voor jou.” Terwijl Hubertus dat zei, liep hij naar de boekenkast, duwde hem weg en maakte het geheim kamertje open.
Sterre zag geen kans om weg te glippen. Hubertus hield haar constant in de gaten. “Wat gaat u doen?”
“Het liefst zou ik je uit de weg willen ruimen, maar daar ben je te kostbaar voor. Dat weet je misschien nu ook wel. Het lijkt me beter als je nu een dutje doet.”
Hubertus pakte haar hand vast en trok haar mee naar het geheim kamertje. Sterre probeerde zich los te rukken, maar daardoor viel haar handschoen op de grond. Haar hand zonder handschoen raakte Hubertus per ongeluk aan. Opeens voelde ze een koude rilling door haar lichaam. Haar hand zat vol met ijs. Sterre werd het kamertje in geduwd en de deur werd op slot gedaan.
“Laat me eruit!” Sterre bonkte op de deur, maar het bleef dicht.
“Slaap lekker Sterre,” zei Hubertus.
Opeens hoorde Sterre een sissend geluid. Ergens ontsnapte gas. Sterre was in paniek. Ze bonkte weer op de deur, zo hard als ze kon, maar met haar ene hand vol ijs lukt dat niet zo goed. Toch gaf ze het niet op. Maar tevergeefs, de deur bleef op zijn plek.
“Wat dacht ik nou, dat ik de deur om ver kon duwen?” zei Sterre in zichzelf. Ze werd duizelig. Haar oogleden werden zwaar. Ze ging zitten op de grond. Ze probeerde nog wakker te blijven, maar daarna ging het lichtje in haar hoofd uit.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Hoofdstuk 8: Anastacia de "detective"

“Het is pauze, wat doet Pim dan in het geschiedenislokaal?” vroeg Lexie aan Anastacia. Ze waren samen Pim aan het bespieden.
“Zeker niet om iets te vragen over geschiedenis,” antwoordde Anastacia. Ze liepen samen naar de deur. Misschien dat ze zo iets konden opvangen over hun gesprek.
“Wat weet u nog meer over het ritueel?” vroeg Pim aan Leopold die in het lokaal zat. “Hoe kunnen we het stoppen?”
“Dat weet ik nog niet, maar jullie mogen Raphael die avond niet uit het oog verliezen.”
Anastacia en Lexie zagen door de ramen dat Pim uit het lokaal wilde. Daarom gaan zij op een paar meter afstand van het lokaal staan. Ze zagen dat Pim het lokaal uit kwam.
“Laten we even met geschiedenisleraar een gesprekje voeren,” zei Anastacia terwijl ze naar het lokaal liep. Leopold wilde net het lokaal uit gaan, maar Anastacia versperde zijn weg.
“Menner, ik zou graag een gesprekje met u willen voeren over donkere druïden.”
“Oh, 5 minuutjes dan. Jullie moeten zo naar jullie volgende les,” zei Leopold. Hij was verbaasd dat de twee meisjes iets wilden weten over donkere druïden.
“Ben ik 1 van de Vijf?” vroeg Anastacia.
Leopold leek van zijn stuk gebracht te zijn door Anastacia. Hoe wist zij dat ze 1 van de Vijf was?
“Menner heeft u mij gehoord? Ben ik 1 van de Vijf?”
“Het is nogal een ingewikkeld onderwerp. Dus misschien kan Lexie even naar buiten gaan?”
“Zij blijft hier bij mij. Ze zal niet door vertellen. Toch Lexie?’
“Eh ja, ik zal niets aan anderen vertellen.”
Goed, ik zal jullie het vertellen. Anastacia jij bent 1 van de Vijf. Je gave, zicht, is door de donkere druïden weggenomen. Wat ze ermee willen weet ik niet, maar ze gaan het wel misbruiken.”
“Dat weet ik al. Pim heeft het verteld. Mag ik vragen wat hij net bij u deed?” vroeg Anastacia.
“Dat is iets tussen Pim en Mij. Dat kan ik jullie helaas niet vertellen.”
“Heeft het soms iets te maken met het feit dat er op het valentijnsbal iets zal gebeuren met Raphael?”Anastacia vertelde dat Pim en Sterre dat aan haar en Lexie hebben verteld. De meeste dingen wisten ze dus al. Ze wilden alles nog even zeker weten.
“Aangezien jullie veel dingen daarover al weten, dan speel ik wel open kaart.” Leopold vertelde dat de Vijf voorbestemd waren om de donkere druïden te verslaan. De donkere druïden konden de gaven wegnemen. Dat was al gebeurd bij Anastacia en gaat gebeuren op het valentijnsbal bij Raphael.
“Hoe laat dan?” vroeg Lexie.
“Dat weet ik nog niet. Misschien dat Pim het weet. Vraag het maar aan hem,” antwoordde Leopold. “Nu gaan jullie weg. De bel gaat zo.”
Lexie en Anastacia gingen lokaal uit.
“Dus Pim en Sterre hadden toch gelijk dat er iets zal gebeuren met Raphael op het bal. Misschien moeten we zij eens in de gaten gaan houden,” zei Anastacia
“Ja, zij weten misschien meer over het ritueel.”
“En dan ga ik Raphael redden, dus niet Pim en Sterre of iemand anders. Hij wordt dan echt zo verliefd op mij dat hij nooit meer naar andere meisjes kijkt.”
“Echt waar?” vroeg Lexie.
“Natuurlijk! En als ik hem gered heb, gaan we ook nog samen dansen als koning en koningin, want we gaan zeker winnen met het liedje.”
“Eh, de bel gaat zo, zullen we niet alvast naar het musicallokaal gaan?”
“Ja, dat is een goed idee. Misschien is Raphael daar al.”
Samen gaan ze naar het musicalllokaal. Ze weten alleen niet dat daar iemand afwezig zal zijn.