Zelfgeschreven Anubis Verhalen

Hoofdstuk 9: Sterre vermist

Pim liep door de gangen van de school. Hij zocht Sterre. De pauze was al bijna voorbij en ze moesten naar het musicallokaal. Pim zag Anastacia en Lexie voor de deur van het musicallokaal. Hij vroeg aan hen of ze misschien Sterre hadden gezien. Dat vroeg hij ook aan Marcel en Raphael. Maar niemand had haar gezien.
Camilia stelde hem gerust: “Misschien is ze wel niet lekker geworden en naar huis gegaan.”
De musicalles verliep te langzaam voor Pim. Hij wilde weten waar Sterre was en wat er met haar was. Hij was zo ongerust dat hij zich niet kon concentreren en al een paar keer was gewaarschuwd dor Camila.
Na de musicalles hadden ze geschiedenis. Ze hadden het daar weer over de Romeinen. Pim kon ook daar zijn aandacht er niet bij houden. Maar dan vertelde Leopold iets waardoor hij weer begon op te letten. Hij vertelde over de donkere druïden. Dat ze bij rituelen altijd een zwarte cape droegen. Ze werden ook niet graag gestoord bij hun rituelen, omdat er een grote kans bestond dat hun rituelen mislukten.
Pim schreef alles op wat Leopold zei in zijn schrift. Misschien dat hij ze later nog kon gebruiken.
Na de les haastte hij zich naar het kantoor van Hubertus. Hij hoopte dat hij Sterre daar zal gaan vinden. In het kantoor zag hij niemand. Hij maakte gebruik van het feit dat er niemand in het lokaal was en ging naar binnen. Misschien had Sterre niets in het kantoor gevonden, omdat de geheime deur en het vakje op slot zat. Sterre kon het natuurlijk niet openmaken. Daarom liep Pim naar de boekenkast en schoof wat boeken opzij. Hij pakte zijn lopersset en probeerde het geheime vakje open te breken. Na een paar minuten had hij het open gekregen. Pim doorzocht het vakje, maar vond alleen wat hij en Sterre de vorige keer ook hadden gevonden: foto’s van hun. Opeens zag hij een klein wit opgevouwen blaadje in het vakje. Hij pakte het en las wat er op stond. “Raphael, 14 februari, tijd 20:07.”
Pim pakte zijn voicerecorder en sprak in wat hij net had gelezen: “Om 7 minuten over 8 uur ’s avonds op het valentijnsbal zal er iets gebeuren met Raphael. Raphael zelf weet er hoogstwaarschijnlijk nog niets van.”
Pim stopte zijn voicerecorder terug in zijn tas en deed het vakje weer op slot, zodat het leek alsof er niemand aan het vakje was gekomen. Ook had hij, voordat hij het op slot deed, het blaadje terug gelegd.
Pim wilde net kantoortje uitlopen toen hij plotseling op de grond vlakbij de boekenkast iets roods zag. Het was de rode handschoentje van Sterre. Hij pakte het van de grond en haalde weer zijn voicerecorder uit zijn tas.
“Vreemd. Ik heb net het rode handschoentje van Sterre gevonden. Het lag op de grond vlakbij de boekenkast. Waarom het daar lag is nog onbekend.”
Pim dacht na. Sterre zou nooit haar handschoen zomaar ergens laten slingeren. Haar rode handschoen had ze altijd om. Een paar weken geleden, toen Marcel haar handschoentje afpakte, was Sterre daar er verdrietig over. Dus het feit dat haar handschoen op de grond in het kantoor van Hubertus werd gevonden, was erg vreemd. Ze zou het vast niet expres op de grond hebben laten vallen.
Hij stopte het handschoentje en zijn voicerecorder in zijn tas. De handschoen zou hij later wel terug geven als hij haar had gevonden. Hij was nog steeds ongerust over haar.
Plotseling zwaaide de deur van het kantoortje open en stond Hubertus in de deuropening.
“Wat doe jij in mijn kantoor? Ik heb jou al vaak genoeg betrapt in mijn kantoor. Zeg me wat je nu weer aan het doen bent,” zei Hubertus boos.
“Ik zocht Sterre. Ze was niet bij de musicalles en ook niet bij geschiedenis. Niemand weet waar ze is. Weet u het misschien?”
“Oh, Sterre, ik weet waar ze is. Ze voelde zich een beetje duizelig en was dus naar huis gegaan.”
“Ik ga dan ook maar naar huis. De lessen zijn toch al afgelopen.” Pim wilde net weglopen, maar Hubertus hiel hem tegen.
“Niet zo snel. Dit is mijn laatste waarschuwing. De eerste de beste leerling die ik in mijn kantoor betrap, die vlieg de school uit, letterlijk! Heb je dat begrepen?”
“Ja, meneer Berkelaar,” zei Pim bedeesd. Daarna ging hij gauw weg. Hij vertrouwde Hubertus voor geen meter. Hubertus zei dat Sterre duizelig was en naar huis was gegaan, maar waarom lag haar handschoen dan op de grond? Hij zal het in het huis wel verder onderzoeken.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Hoofdstuk 10: Dromen of werkelijheid

“Raphael, waar ben je?” Sterre rende door de gangen van de school op zoek naar Raphael. Het was al 20:05. Sterre had nog 2 minuten de tijd om Raphael te redden. Ze hoorde prachtig piano muziek in het musicallokaal. Het was Raphael die het speelde. Ze herkende de melodie. Het was het liedje dat Raphael voor Anastacia heeft geschreven. Sterre rende naar het musicallokaal en bonkte op de deur, maar die zat op slot.
Opeens was ze in het geheime kamertje van Hubertus. Ze probeerde de deur van het kamertje open te krijgen, maar het lukte niet, want het zat op slot. Ze blijft op de deur bonken. Dan hoorde ze Hubertus zeggen: “Slaap lekker Sterre.” Sterre was in paniek als ze het sissende geluid van ontsnapt gas hoorde. Ze bonkte daardoor nog harder op de deur.
Dan staat ze plotseling weer voor de deur van het musicallokaal. Raphael was nog steeds aan het piano spelen.
“Raphael, stop met het piano spelen. Je moet stoppen!”
Het was 20:07. Sterre hoorde Raphael door de deur heen schreeuwen.
“Mijn oren!”
Het was te laat. Sterre had Raphael niet kunnen redden.
“Raphael!” Sterre schoot overeind. Ze zat op haar eigen bed in het Huis Anubis.
Arlene kwam de kamer binnen. “Ik hoorde je roepen. Heb je een nachtmerrie gehad?”
“Ja.” Sterre keek om zich heen. Hoe kon ze in het Huis Anubis zijn als ze net nog in het geheim kamertje van Hubertus was opgesloten?
"Hoe... hoe kan dit? Hoe kom ik hier. Ik was toch op school?" Sterre kon zich niet herinneren dat ze naar huis was gegaan.
"Hubertus heeft je naar hier gebracht. Je zei tegen hem dat je je duizelig voelde."
Sterre antwoordde niet terug. Zelfs dat kon ze zich niet herinneren.
"Ik zal wel wat lekkers voor je klaarmaken. Dan voel je je vast stukken beter. De anderen zullen zo ook wel thuiskomen van school." Arlene ging de slaapkamer uit.
Sterre kwam uit bed en ging bij haar bureau zitten. Ze dacht na over over haar dromen. In het begon droomde ze dat de ritueel met Raphael om 20:07 begon. Ze droomde ook over dat ze was opgesloten in het geheime kamertje door Hubertus, terwijl ze, toen ze wakker werd, het gevoel had dat ze een paar uur geleden echt was opgesloten.
Plotseling voelde ze dat haar ene hand geen handschoen aan had. Misschien lag het op haar bed. Ze doorzocht haar bed, maar kon het niet vinden.
"Sterre." Pim was zonder dat Sterre het wist haar kamer binnen gekomen. "Je was niet bij de musicalles en ook niet bij geschiedenis. Ik maakte me zorgen. Waar was je?"
"Ik weet het niet. Arlene zei dat ik duizelig was en daarna door Hubertus hierheen was gebracht, maar ik kan me daar niets van herinneren. Ik droomde over dat ik was opgesloten door Hubertus, maar ik heb het gevoel dat ik, voor dat ik thuiskwam, echt opgesloten was. Nu weet ik het niet meer zo zeker door mijn droom."
"Ik heb wel je handschoentje gevonden in het lokaal van Hubertus. Hoe kwam hij daar?"
"Mijn handschoen! ik was er naar opzoek voordat je kwam." Sterre nam haar handschoen dankbaar aan en deed het gelijk om.
"Ik heb het tijdstip ontdekt wanneer het ritueel met Raphael zal plaatsvinden," zei Pim. " Het is om acht..."
"...uur en 7 minuten 's avonds," maakte Sterre zijn zin af.
"Hoe weet jij dat?" vroeg Pim verbaasd.
Sterre vertelde dat ze in een droom Raphael aan het zoeken was en hem had gevonden. Ze wist in haar droom ook het tijdstip van het ritueel. Uiteindelijk was het haar niet gelukt om Raphael te redden.
"Laten we hopen dat het in het echt wel zal lukken," zei Pim.
Sterre begon over iets anders:"Jij was toch naar Leopold gegaan? Wat heb jij daar allemaal ontdekt? Heeft hij iets bruikbaars verteld?"
"Dat zijn dus 3 vragen waarop ik een antwoord moet geven. Ik zal het belangrijkste vertellen. Ik heb daar niet veel ontdekt. Alles wat hij weet, weten wij ook."
"Dus hij weet ook dat er iets met Raphael zal gebeuren?"
"Leopold zei alleen dat wij Raphael die avond in de gaten moet houden. We mogen hem niet uit het oog verliezen."
"Er staat wat lekkers voor jullie klaar. Komen jullie?" Arlene stond bij de deur van de slaapkamer.
"Ja, we komen zo," antwoordde Pim.
Arlene verdween naar beneden.
"Wat heeft ze allemaal gehoord? Hoe lang stond ze daar al?" vroeg Pim.
"Ik denk dat ze net was gekomen. Ze zal vast niet veel gehoord hebben."
"We mogen niemand vertrouwen. Misschien hoort ze ook wel bij de donkere druïden."
"Ga jij maar vast naar beneden. Ik kom zo."
Wanneer Pim weg was dacht Sterre na. Ze kon weliswaar niet met Raphael op het bal zingen, maar ze kon hem wel op het bal redden van de donkere druïden. Dat gaat haar hopelijk lukken ook. "Dromen zijn niet echt, dromen zijn niet echt. Het gaat ons lukken," zei Sterre steeds in zichzelf. Daarna ging ze ook naar beneden.